فصل پنجم جراحى در ايران قديم قبل از شروع عرايضم ، لازم مىدانم از رئيس محترم آكادمى بين‌المللى جراحان شعبهء ايران و آقايان اعضاى آكادمى ، مخصوصا آقاى دكتر حضرتى ، سردبير آكادمى و كنگره جراحى ايران ، كه در راه تشكيل اين انجمن و تنظيم برنامه‌هاى آن مساعى فراوانى مبذول كرده‌اند تشكر و سپاسگزارى كنم . آرزومندم نظير اين انجمن‌هاى علمى در كشور بنياد شود و عموم دانشمندان ، مخصوصا اطبا و جراحان به مطالعات و تحقيقات ابتكارى ، علاقه‌مندى و رغبت به خرج دهند . 1 - ويژگىهاى جراح امّا موضوع عرايض بنده « جراحى در ايران قديم » است . براى پى بردن به موضوع جراحى در ايران قديم ، لازم است قبلا به اين نكته توجه كنيم كه سه شرط بايد در يك نفر وجود داشته باشد تا بتوان او را جراح خوب ناميد : يكى ، استعداد ؛ دوم ، علم ؛ سوم ، كار خيلى زياد و مداوم . در مجلهء « پزشكى و جراحى ايران » ، شمارهء سوم ، سال سوم ، از قول پروفسور آنتونن گوسه چنين نقل شده است :